Buddhist & Other Novels

'විනයෝ නාම සාසනස්ස ආයු'
බුදු සසුනේ පැවැත්ම රඳා පවතිනුයේ "විනය" මතයි. සිය වසක් ගතවූ සාමණේර හිමි නමක් වුවද, අද ම අධිශීල සංඛ්‍යාත උපසම්පදාවෙහි පිහිටි භික්ෂූන් වහන්සේට වන්දනා මාන ගරු සත්කාර දැක්විය යුතුය. මහ රහත් බවට පත්වූ සාමණේර නමක් වුවද උපසපන් භික්ෂුවට වන්දනා කළ යුතුය.
ඊට හේතුව නම් උපසපන් භික්ෂුව සතු විනය නීති මාලාවෙහි ශ්‍රේෂ්ඨත්වයයි. එම උපසම්පදා භික්ෂුවගේ හස්තසාර ග්‍රන්ථය ප්‍රාතිමෝක්ෂයයි. එය නිතර පරිහරණය කිරීමෙන්, අනුගමනය කිරීමෙන්, පිළිපැදීමෙන් භික්ෂුවගේ පූජනීයත්වය, ශ්‍රේෂ්ඨත්වය වඩ වඩාත් දියුණු වෙයි.වීම භික්ෂුව ශාසනයේද ආරක්ෂකයා වෙයි. නිර්වාණාවබෝධයටද මඟ විවරවනු ඇත.සම්පාදක හිමි.

කෘතිය ඇසුරෙන්...
*නාථ දෙයියන්ට ම කියන්න ඒ සුවඳ ආවේ අර බෝධිසත්තපිළිමෙන් නේන්නං දැහ ම අඩවන් කරගෙන හිනාවෙන බෝධිසත්ත පිළිමෙන් හෝරා තුන හතරකටත් වඩා කරන්නෙ දක්කාන ආපු මහන්සිය. කොළොම්හෙයේ කරවටක් ගිලිලා නෑවා හේ නිවුණ හැටි"
'මං මේ පරිසරය, ගහවැල නුහුරුයි කිව්ව වුණාට ලංකා රටේ තඹවන් වැල්ලට පය තියපු ඇසිල්ලෙ ම මට කොහේ හෝ දැක හුරු පුරුදුයි කියල දැනෙන දෙනෙත්තරාවක් මුණගැහුණා කියලා තමයි මං මේ කතාව පුරන්න යුතු ව තිබුණේ."
“ඕ මේ රාත්තිරි යාමෙ රුක් අත්තන මල් සුවඳ ඒක මහ පුදුමාකාරයෙන් හිත අවුළුවන මල් සුවඳක්. හිතඅවුළලා නතර නොවී ඒ උමතු මල් සුවඳ අවාරෙ මුතු නෙළන්න ගිය මයෙ කිඳුරු රජ්ජුරුවන්ට වඩින්ට හිතුවිලි පාවඩ එළන මල් සුවඳක්

කතෘගෙන්...
මෙම නවකතාව සඳහා බුදුන් වහන්සේටත් වෙදකම් කළ ජීවක කෝමාරභච්ච වෙදැදුරුතුමා ප්‍රස්තුත කරගත්තේ එම චරිතය තුළින් විද්‍යමාන වන ආයුර්වේද වෙදකමේ මූලික සිද්ධාන්ත වර්තමානයට ගැළපීමට ඇති උවමනාවත්, ඔහු නිසා ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමයට ලැබෙන පූජනීය බවත් නිසාය. මහා ඉතිහාසයක් ඇති ඇයුර්වේදය තුළ ජීවක යනු යුග ගණනාවක් එකට යා කරන සමත් පුරුකක් යැයි මට සිතේ.සියවස් ගණනාවක් ගෙවී ගිය ද ජීවකගේ නම අද ද අප සිහිපත් කරනුයේ ආශ්චර්යවත් මිනිසෙකු ලෙස ය. කටු චිකිත්සාව වැනි එකල ඉන්දියානුවන් නොදැන සිටි ප්‍රතිකාර ක්‍රම, වර්තමානයේ දී සලකනුයේ මෙම ශ්‍රේෂ්ඨ වෛද්‍යවරයාගේ සොයා ගැනීමක් ලෙසිනි. තායිලන්තයේ සම්බාහන චිකිත්සකයෝ ජිවක කෝමාරභච්චයින් තායි සම්බාහනයේ පියා ලෙස සලකති. චීන ජාතිකයන් ඔහුව සලකනු ලබන්නේ සියලු පුරාණ වෛද්‍යවරුන් අතරින් ශ්‍රේෂ්ඨතමයා ලෙස ය. සංස්කෘත සහ ටිබෙට් අනුවාදයනට අනුව, පිටක විසින් සිදු කළ වෛද්‍ය ප්‍රාතිහාර්යයන් හේතුවෙන් ඔහුව "වෛද්‍ය රජු " ලෙස තුන් වතාවක් එවකට රාජ සභාව විසින් පිළිගෙන නම් කර තිබේ. එබැවින්, " තෙවරක් ඔටුනු පැළඳි වෛද්‍යවරයා * ලෙස ද ඔහුව හැඳින්වේ.
ජීවක දිවි පෙවත තුළ අති දක්ෂ වෙදැදුරෙක් මෙන්ම දැහැමි බොදු උපාසකයෙක් ද සිටී. වෙදැදුරු තුළ සැඟවුණු ආධ්‍යාත්මික ශක්තිය එම උපාසකයා වීම අවිවාදිත ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේටත් වෙදකම් කිරීම එක පසෙකි. නීරෝගීකම උදෙසා ශාසනයට උචිත ඇවතුම් පැවතුම් නිර්දේශ කිරීමට තරම් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සමීප උපාසකයෙක් වීම තවත් පසෙකි. තම භව දුක් නිරෝධය සඳහා ආර්යගාමී වීම මේ සියල්ලටම වඩා උතුම් ගුණයකි.

In Jivaka's life, we see both a talented physician and a devoted Buddhist layperson. It is undeniable that the spiritual power hidden within the physician is that of the devotee. Providing treatments to the Blessed One is only one aspect of his life. Being a close devotee of the Blessed One and capable of recommending appropriate health practices for the Sangha is another. Above all, his pursuit of the Arya path for the cessation of his own suffering from the cycle of birth is his most admirable quality.

'' අදහස් ප්‍රකාශ කිරීම සමාජ ජීවිතයෙහි ඉතා උත්තම කාර්යයෙකි. දන්නවුන් ගේ දැනුම් දැනැ, නොදන්නෝ ද දන්නෝ වෙති. සමාජය ගුණඥානාදි උත්තම මනුෂ්‍ය ධර්මයෙන් වැඩෙනුයේ ඒ මඟිනි. අධ්‍යාපනයේ උසස් මැ අංගයෙක් නම් එකකු ගේ අදහස් සෙස්සවුන්ට ඉඳුරා පවසන්නට පුරුදු කිරීම යි.
“කො පමණ මහත් ගණනක් ශාස්ත්‍ර මාතෘකා දත ද අදහස් නිරාකූල ලෙස රසවත් ලෙස බලවත් ලෙස වදිනා ලෙස පැවැසීමේ ශක්තිය නැත්තේ ශාස්ත්‍ර ලෝකයෙහි අත්‍යන්ත ප්‍රමාණයේ දුර්වලයෙකි. එ හෙයින් ශික්ෂකයෙක් වේවා, ශිෂ්‍යයෙක් වේ වා, ඉතා මහත් උත්සාහයක් කළ යුත්තේ ප්‍රබන්ධනයෙහි ශක්තිය වඩා-ගැන්මට යැ. වහලක් නැති වැ එය කළ හැක්කෝ විරලයෝ යැ. මාතෘකාව පමණක් ලැබුණු කලැ උඩ බැලියැ හැකි, බිම බැලියැ හැකි, කාලය අවසන් වන්නට ළං වූ විටැ යම් කිසි ප්‍රලාපයක් ලියා සුසුමක් හෙළා ගෙදර බලා ගිය හැකි. ස්වෛරී වැ ප්‍රබන්ධයක් කිරීමේ විශිස්ටෝපදේශ ලැබුණ හොත් කරුණු මෙයට ඉඳුරා වෙනස් වන්නේ යැ. මේ පොත ඒ බඳු උපදේශාංශුවක් දෙති යි සිතම් හ. " 

සීගිරි පුරාවෘතය දෙස අළුත් ඇසකින් බලන්නට මා ගත් උත්සහායයේ ප්‍රතිඵලයක් සේ 'නිල්වනු හා රන්වනු' හැදින්විය හැකිය.

කෘතිය ඇසුරෙන්....
ගං තෙර' ඓති සාහික නවකතාවකි. බුදුවසින් වසර තුන්සියයකට පමණකට පසු සත්‍යය ඉතිහාස පුවතක් පසුබිම්ව ලියැවුනකි. එනම් ක්‍රිස්තු පූර්ව වසර දෙසීයකට පමණ පෙර ය. කෙටියෙන් සඳහන් කරන්නේ මින් වසර දෙදහස් දෙසීයකට පමණ පෙර ය.ස්ථානය කැළණි ගං තෙර ය. කැලණි පුරවරයේ ය. කැලණිය එකල මායා රාජ්‍යයේ අග නුවර ය. කැලණි වෙහෙර හා එකල එයට ආසන්නව පිහිටි කැළණි මායා රට අගනුවර පිහිටියේ කැලණි ගං තෙරය.'ගං තෙර' කතාව ඇරඹෙන්නේ එහි රාජ්‍ය කළ කැලණි තිස්ස රජුගේ රාජ මන්දිරය හා කැලණි ගඟ ආශ්‍රයෙනි. කැලණි රජ මැදුරේ වාසය කළ පිරිස මහානිශ නොහොත් කැළණිතිස්ස, ඔහුගේ දේවිය කල්‍යාණි, දියණිය දේවි හා රජුගේ ම මලණු ආර්ය උත්තිය කුමරු මෙහි ප්‍රධාන චරිත වෙති. මෙහි ධම්මරංසි යනුවෙන් අන්වර්ථ නාමයකින් හඳුන්වනුයේ කැලණි රහත් හිමිපාණන්ය.මෙම රජ මැදුර තුළ අසම්මත ඇසුරක් පිළිබඳ කතාවක් ඉතිහාසයේ ලියැවී තිබේ. එහි අවසන් ප්‍රතිඵලය මහා ඛේදවාචකයක් වූ බව ද එකී ඉතිහාසයෙන් කියැ වේ.කෝට්ටේ යුගයේ දී රාහුල හිමියන් අතින් ලියැවුන සැළලිහිණි සංදේශයෙන් ගඟින් මෙතෙර වූ නාග ගෝත්‍රික මානවිකාවන් ගැන ද කියැවේ." මනහර හා මෙනෙවිය ද ලවැලිපිට හා " ගවසා සුපුල් කඩුපුල් මල් නිල්වරළ" යන කාව්‍යයන්ගෙන් ද, නාග ගෝත්‍රික මානවිකාවන් කැලණි ගං තෙර එකළත් සිටි බව දැක්වේ.ගං තෙර 'ඓතිහාසික කතාවක් සේ ගොඩ නැගෙද්දී ගඟින් එගොඩ රජ මැදුර හා විහාරය පිහිටි බවත්, ගඟින් මෙතෙර නාග ජනපදයක් වූ බවත් කතාවෙන් මතු වේ.මෙම කතාවේ ඇතුළාන්තයේ නොදැක්වුවද කැළණි තිස් නොහොත් මහතිශ රජුගේ රාජ වංශය පිළිබඳ හෝඩුවාවක් අපට සොයා ගැනීමට හැකි විය. ඒ මෙසේය

භාරතය අපේ සමීපතම අසල්වැසියාය. බොහෝ ඈත අතීතයේ සිටම අපි සංස්කෘතික, දේශපාලනික, ධාර්මික වශයෙන් භාරතය සමඟ බැඳී සිටින්නෙමු. අප රටේ කලා ක්ෂේත්‍රයට ඈත අතීතයේ සිටම භාරතයෙන් ඇති වූ බලපෑම ඉමහත්ය. චිත්‍ර මූර්ති කලාව, සංගීතය, නර්තනය, සිනමාව ආදී සෑම ක්ෂේත්‍රයකම භාරතීය ස්පර්ශය මැනවින් පිළිබිඹු වේ. සාහිත්‍ය ක්ෂේත්‍රය පිළිබඳ විමසා බැලුවහොත් ඉන්දියානු ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන් වන රවින්ද්‍රනාත් තාගෝර්, අරුන්දති රෝයි වැන්නන් ශ්‍රී ලංකාව තුළ ප්‍රචලිතය. නමුත් මෙම කෘතියෙහි ශ්‍රී ලාංකික පාඨකයන්ට ආධුනික වුවද, ඉන්දියාවේ ශ්‍රේෂ්ඨ ලේඛකයන් ගනයෙහි ලා සැලකෙන ලේඛක ලේඛිකාවන් වන ප්‍රේම්චන්ද්, මහා දේවී වර්මා, සුභද්‍රා කුමාරි චෝහාන්, විශ්වම්භර්නාත් ශර්මා, ශ්‍රී සියාරාම් ශරන්ගුත්, රාජේන්ද්‍ර 0යාදව්, භගවතී චරන් වර්මා, මන්නු භණ්ඩාරි වැනි අයගේ කතා පරිවර්තනයන් අන්තර්ගතවී ඇත. මෙහි විශේෂත්වය වන්නේ එවන් ලේඛකයන් ශ්‍රී ලාංකික පාඨකයන් අතර ප්‍රචලිතකිරීමට දැරූ ප්‍රයත්නයයි. මෙහි ලේඛිකාව වන වරුණි උත්පලා පිළිබඳව මා දැන අඳුනාගන්නේ ස්වාධීන රූප වාහිනියෙහි විකාශනය වූ භාරත ගී වින්දන වැඩසටහනෙනි. එය නැරඹූ මා හට ඇයගේ හින්දි භාෂා දැනුම පිළිබඳව පැහැදීමක් ඇති විය.
දැනට හින්දි භාෂා ගුරුවරියක, රූපවාහිනී හා ගුවන්විදුලි හින්දි නිවේදිකාවක, ගීත රචිකාවක වශයෙන් කටයුතු කරන වරුණි උත්පලා නානායක්කාර ලේඛිකාවක් ලෙස දොරට වඩින්නේ මෙම කෘතියෙනි. මේ ඔස්සේ ශ්‍රී ලංකාවේ හින්දි භාෂා ක්ෂේත්‍රයට ඇගෙන් වන දායකත්වය තවත් පියවරකින් ඉදිරියට ගමන් කරන බව පෙනී යයි. මෙම කෘතිය මගින් ලේඛන දිවියේ සමාරම්භය සනිටුහන් කරන ඇයට ඉදිරියේදී තවත් කෘති රාශියක් බිහිකිරීමට හැකිවේවා යනු මගේ පැතුමයි.
සිරි කහවල මාධ්‍යවේදී, ලේඛක

භාරතීය ජනකතා සියයක්' නමින් එළි දැක්වෙන මෙම කතා සංග්‍රහය තුළින් භාරතයේ විවිධ විචිත්‍ර සංස්කෘති සහ ජන විඥානය පිළිබඳව ගැඹුරු අවබෝධයක් ලබා දෙන අතර  භාෂා පරිවර්තනය, අන්තර් සංස්කෘතික සංවාදය මෙන්ම ශාස්ත්‍රීය පර්යේෂණ යන ක්‍ෂේත්‍ර වල පාඨකයන්ට සහ පර්යේෂකයන්ට ඉතා වටිනා කෘතියක් ලෙස හැදින්විය හැකිය.